✍️شهرام نیکویان : در حالیکه در همه جای دنیا نخبگان جامعه از مهمترین سرمایه ها و داشته های معنوی آن کشور محسوب می شوند و تمام ظرفیت های خود را برای بهره مندی از پتانسیل های آنها بکار می گیرند اما متاسفانه ما در کشور مان بنا به دلایل مختلف شاهد موارد فراوانی از اتخاذ تصمیمات و سیاست گذاری ها و رویه های غلطی هستیم که به ظهور پدیده‌ی فاجعه بار نخبه کشی انجامیده،نخبه هایی که در حوزه های مختلف حرف های زیادی برای گفتن دارند و اساسا یک فرصت طلایی و استثنایی برای کشور به شمار می آیند.

واقعیات، آشکارا گواهی می دهند که تعداد زیادی از این سرمایه ها طی این سالها با همین نگاه نخبه گریزانه فراری داده شده و مهاجرت را به ماندن ترجیح داده اند تا با هر بار شنیدن اخبار موفقیت های خیره کننده شان حسرت مضاعفی بر دل میلیون ها ایرانی میهن پرست بنشیند و آنهایی هم که به هر علتی مانده اند و تن به مهاجرت نداده اند چنان پنجه روی گلوی شان گذاشته شده که اگر از غصه دق نکنند روح شان به کام مرگ کشیده می شود.

نمونه بارز آن عادل فردوسی پور به عنوان یک گزارشگر ورزشی است که با نبوغ خارق العاده خود توانسته جای خود را در دل مردم ایران باز کند و‌ پس از قریب به ۲۰ سال اجرای یکی از پر بیننده ترین برنامه های ورزشی ایران در صدا و سیمایی که ملی خوانده می شود چنان با او رفتار می شود که پس از سالها خانه نشینی وقتی که با دعوت کنفدراسیون فوتبال آسیا به عنوان گزارشگر فینال رقابتهای لیگ قهرمانان آسیا پشت میکروفن قرار گرفت بغض ناشی از سالها محرومیت از حضور در میان هوادارانش آنچنان در صدایش موج میزند که وقتی با شوق حضور توام با حسرت سالهای از دست رفته میگوید سلام به ایران عزیز ،یک ایران با او بغض می کند و با چشمانی اشکبار دل به صدای خاطره انگیز او می سپارد.

گزارشگری که به مدد پتانسیل های فضای مجازی مدتی بود که در برخی پلتفرم ها به حرفه خود بازگشته بود اما اخیرا با وجود اینکه گاها اخباری امیدوار کننده از بازگشت او به صفحه تلویزیون نیز شنیده می شد حین اجرا با تماسی از بالا، پخش صدای او توقیف و تماشای یک بازی فوتبال با گزارش های هیجان انگیز او برای خیل علاقمندانش ممنوع می شود تا عملا با محدودیت او محرومیت یک ملت رقم بخورد ،محرومیت یک ملت از اندک دلخوشی هایی که برایش باقی مانده.